Zwyrodnienie stawów kolanowych to postępująca choroba destrukcyjna struktur aparatu ruchu nogi. Typowe dolegliwości występujące przy tej przypadłości to ból, sztywność oraz trudności w chodzeniu. Gonartroza jest jedną z przyczyn niepełnosprawności ruchowej, dlatego wymaga kompleksowej terapii. Leczenie zwyrodnienia kolan wymaga Wskazaniem jest najczęściej zwyrodnienie stawu kolanowego, choć przeprowadza się ją także m.in. w przypadku kolan szpotawych. Osteotomia to alternatywa dla endoprotez, często wykorzystywanych w przypadku zniszczenia i deformacji stawu. Pomaga w szybki sposób powrócić do pełnej sprawności. Po zabiegu konieczna jest rehabilitacja. Osteofitoza to dolegliwość związana ściśle z chorobą zwyrodnieniową. Obejmuje głównie kości i stawy w obrębie kręgosłupa, kolan, bioder, a także nadgarstków i palców. Jej rozwój znacznie utrudnia poruszanie się, a w związku z tym także codzienne funkcjonowanie. Zobacz, z czym związana jest osteofitoza i jak można sobie z Właściwe leczenie oraz rehabilitacja pozwalają na powrót do zdrowia. Niestety czasem zdarzają się powikłania, takich jak ropnie lub przetoki, jałowa martwica stawu biodrowego, osteoporoza, zesztywnienie stawu, zmiany zwyrodnieniowe czy wstrząs septyczny, a także zniekształcenie oraz zahamowanie wzrostu kończyny u dzieci. Blokady stawu kolanowego wykonuje się w przypadku zmian zwyrodnieniowych stawu a także przy przewlekłych bólach, które mogą wynikać z urazu (nawet starego) lub też mieć związek z zaawansowanymi zmianami zwyrodnieniowymi. Czytaj też: Zwyrodnienie stawów kolanowych (gonartroza). Przyczyny i leczenie zwyrodnienia kolan penggunaan listrik berikut ini yang dapat membahayakan keselamatan adalah. Zwyrodnienie stawów jest coraz powszechniejszą chorobą, która utrudnia codzienne funkcjonowanie i stopniowo prowadzi do inwalidztwa. Współczesna medycyna potrafi jednak skutecznie radzić sobie z postępującymi zmianami zwyrodnieniowymi. Rozpoznaj zwyrodnienie stawów Jeśli od dłuższego czasu obserwujesz ból rosnący po spoczynku oraz dłuższym używaniu stawu kolanowego, odczuwasz sztywność po okresie spoczynku, a także zauważasz przeskakiwanie stawu lub zmniejszenie jego ruchomości, udaj się do lekarza. Jak leczyć zwyrodnienie stawu kolanowego? W początkowej fazie zwyrodnienie stawu kolanowego leczy się poprzez leki przeciwbólowe oraz terapię fizykalną. W zaawansowanych zwyrodnieniach stosuje się iniekcje dostawowe z komórkami macierzystymi. Jeśli leczenie to nie przynosi rezultatów, konieczna jest endoprotezoplastyka stawu. Zobacz więcej na Ból kolana to najczęściej choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego. Dotyczy milionów osób na całym świecie. Nie zawsze konieczna jest endoproteza! Istnieją skuteczne metody leczenia zwyrodnienia stawu kolanowego, które eliminują przyczyny i dolegliwości. Najlepsze efekty można osiągnąć dzięki terapii Orthokine ®. Ośrodek medycyny regeneracyjnej SPORT-MED (dr Jan Paradowski) wprowdził również do leczenia Terapię Komórkami Macierzystymi (MSC - Mesenchymal Stem Cells). Najważniejszą sprawą dla każdego chorego jest poznanie przyczyny i objawów choroby oraz możliwości jej leczenia. Gdy okaże się, że zabieg operacyjny jest jednak konieczny, wykonamy go w sposób małoinwazyjny lub w ostateczności dobierzemy odpowiednią endoprotezę. Dlatego przeczytaj artykuł i dowiedz się więcej o zwyrodnieniu stawu kolanowego. Skąd się bierze ból kolana? Choroba zwyrodnieniowa kolana (artroza, zwyrodnienie, zapalenie kostno-stawowe) jest stanem przewlekłego zapalenia stawu. Chociaż wiek jest głównym czynnikiem ryzyka, choroba ta może niestety dotyczyć również ludzi młodych. W skutek zapalenia uszkodzeniu ulega przede wszystkim chrząstka, ale także więzadła, łąkotki i pozostałe struktury stawu. To jednak ubytki chrząstki determinują w największym stopniu rozwój artrozy. Naturalna amortyzacja pomiędzy kośćmi, którą stanowi chrząstka, ulega wówczas osłabieniu. Gdy tak się dzieje, kości wewnątrz stawu zbliżają się do siebie (ubytek grubości chrząstki) i trą jedna o drugą. Odsłonięte przez ubytki chrząstki zakończenia włókien nerwowych drażnione są podczas każdego ruchu. Tarcie powoduje ból, obrzęk (widoczny w badaniu USG, a czasem nawet „gołym” okiem), sztywność, zmniejszoną zdolność do poruszania się, później także powstanie wyrośli kostnych, tzw. osteofitów (widocznych w badaniu RTG i USG). U podstaw choroby leży przewlekły proces zapalny, niszczący chrząstkę. Umiejętne zwalczanie tego zapalenia (terapia Orthokine ®), regeneracja chrząstki oraz dbałość o właściwości biomechaniczne stawu (rehabilitacja) są kluczowe w opanowaniu postępu choroby. Kogo dotyczy choroba zwyrodnieniowa? Choroba zwyrodnieniowa stawów jest najczęstszym typem zapalenia stawów. Choć może wystąpić nawet wśród młodych ludzi, ryzyko zachorowania wzrasta po 45 roku życia. Liczne badania wskazują, że właśnie zapalenie kostno-stawowe (ang. osteoarthritis) stawu kolanowego jest jednym z najczęściej występujących. Z badań wynika również, że to kobiety są bardziej narażone na artrozę. Przyczyny artrozy kolana Najczęstszą przyczyną choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego jest wiek. Niemal u każdego z nas, w pewnym wieku, występuje pewien stopień zmian zwyrodnieniowych. Jednakże istnieje szereg czynników zwiększających ryzyko wystąpienia znaczącego zwyrodnienia stawów, nawet w młodszym wieku: Wiek - zdolność chrząstki do regeneracji zmniejsza się wraz z biegiem lat. Wzrasta natomiast ilość cykli pracy stawu, sumują się mikroprzeciążenia, a czasami też większe urazy. Nadwaga - nadmierna masa ciała zwiększa obciążenia stawu kolanowego. Każdy zbędny kilogram sprawia wrażenie dodatkowych 3 - 4 kilogramów dla kolan. Patologiczna tkanka tłuszczowa produkuje ponadto substancje, które drogą krwi dostają się do stawu i powodują jego uszkodzenie. Miażdżyca naczyń (gorsze ukrwienie warstwy podchrzęstnej kości, zawały kości), Cukrzyca Zaburzenia hormonalne - udowodniono, że mniejszenie masy ciała o 5 kg potrafi zmniejszyć dolegliwości bólowe nawet o 50%. Dziedziczenie - czynniki genetyczne odgrywają istotną rolę w rozwoju choroby zwyrodnieniowej. Występowanie artrozy lub choroby reumatoidalnej u rodziców znacznie zwiększa ryzyko wystąpienia choroby u pacjenta. Dziedziczenie może dotyczyć także np. nieprawidłowej osi („skrzywienia”) kończyny, co powoduje przeciążenie danego przedziału kolana i rozwój zmian zwyrodnieniowych. Tak się dzieje w przypadku kolana koślawego lub szpotawego. Płeć - kobiety po 55 roku życia są bardziej narażone niż mężczyźni w tym samym wieku. Wpływ mają czynniki hormonalne. Urazy i przeciążenia - na ogół urazy zależą od typu wykonywanej pracy danej osoby. Ludzie wykonujący zawody, które wymagają: klękania, kucania lub podnoszenia ciężarów są bardziej narażeni na rozwój zmian zwyrodnieniowych z powodu częstego, nieprawidłowego obciążania i nacisku na powierzchnie stawowe. Sport - wyczynowi sportowcy, zwłaszcza uprawiający takie dyscypliny jak: piłka nożna, tenis, koszykówka czy sprinterzy, są obarczeni większym ryzykiem rozwoju choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego. Dużą grupę moich pacjentów stanowią też osoby uprawiające sport rekreacyjnie, często jednak bardzo intensywnie. Wśród nich biegacze mają najczęściej problemy z kolanami (i stopą). Oznacza to, że sportowcy powinni stosować wszelkie środki zapobiegawcze, aby uniknąć urazów i przeciążeń. Wiele można osiągnąć stosunkowo prostymi środkami. Ważne jest, aby pamiętać o regularnych i umiarkowanych ćwiczeniach wzmacniających i rozciągających. W rzeczywistości to właśnie słabe mięśnie okolicy kolana zmniejszają jego stabilność i prowadzą do szybszego „wycierania” chrząstki, a następnie zmian zwyrodnieniowych. Niewłaściwie trenowane mięśnie łatwo ulegają też przykurczom, generując przeciążenia w ścięgnach, entezach (przyczepach do kości) i więzadłach. Zaburzona w ten sposób biomechanika stawu przyspiesza „zużycie” jego elementów. Konieczny jest prawidłowy trening, regeneracja po wysiłku, dieta, czasami suplementy diety i iniekcje dostawowe specjalnych preparatów (kwas hialuronowy, osocze bogatopłytkowe PRP, Orthokine). Inne przyczyny - osoby, u których występuje reumatoidalne zapalenie stawów, czyli drugi najczęstszy rodzaj zapalenia stawów, są bardziej narażone na rozwój zmian zwyrodnieniowych. U tych pacjentów konieczne jest prawidłowe leczenie choroby podstawowej u reumatologa, a także wielokierunkowe postępowanie ortopedyczne. Także ludzie z pewnymi zaburzeniami metabolicznymi (wynikającymi np. z nadmiaru żelaza lub hormonu wzrostu) lub tkanki łącznej (np. HKS – hipermobilność konstytucjonalna stawów), są obarczeni wyższym ryzykiem choroby zwyrodnieniowej stawów. Krew wewnątrz stawu mocno uszkadza chrząstkę, dlatego hemofilia może doprowadzić do ciężkiego zniszczenia i konieczności endoprotezoplastyki. Znalezienie przyczyny warunkuje więc prawidłowe postępowanie. Konieczne jest indywidualne podejście do pacjenta i dopasowanie najbardziej bezpiecznej i skutecznej metody leczenia. Gdy pełne postępowanie zachowawcze nie przynosi już efektów, wskazana jest operacja wymiany stawu na sztuczny – endoproteza stawu kolanowego (zwana też alloplastyką). Dowiedz się więcej o operacji endoprotezoplastyki stawu kolanowego – kliknij tutaj. Objawy choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego Choroba ta przebiega różnie, w zależności od stopnia zaawansowania, wieku, aktywności fizycznej i innych predyspozycji, ale do najczęstszych objawów zdecydowanie można zaliczyć : ból kolana, który wzmaga się podczas aktywności, a zmniejsza się podczas odpoczynku. Spowodowany jest odsłonięciem wolnych zakończeń nerwowych warstwy podchrzęstnej kości przez uszkodzoną chrząstkę obrzęk kolana uczucie ciepła w stawie sztywność w kolanie, zwłaszcza rano lub po dłuższej chwili bezruchu, np. po siedzeniu w biurze lub przed telewizorem zmniejszenie zakresu ruchomości stawu kolanowego (ang. ROM – Range of Motion), przez co trudno jest np. wstać z krzesła lub wysiąść z samochodu. Utrudnione jest korzystanie ze schodów, potem nawet spacerowanie skrzypienie, chrupanie i trzaski w kolanie, zwłaszcza w wyniku nagłego ruchu kolanem wiele osób mówi również, że zmiany pogody wpływają na stopień bólu kolana i problemy w jego funkcjonowaniu. Jak można zdiagnozować chorobę zwyrodnieniową stawu kolanowego? Rozpoznanie choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego opiera się głównie na zebraniu historii medycznej pacjenta, dokładnym opisaniu obecnych objawów oraz na badaniu ortopedycznym. W rozmowie z lekarzem należy zwrócić uwagę na to, co powoduje narastanie bólu, a co go łagodzi. Warto również dowiedzieć się, czy ktoś w rodzinie cierpiał wcześniej na chorobę zwyrodnieniową stawów lub choroby reumatoidalne. Ortopeda może zlecić dodatkowe badania, w tym: RTG, które pokaże stopień zaawansowania zmian kostnych, zwężenie szpary stawowej, osteofity ( wyrośla kostne ), sklerozytacje podchrzęstne, zaostrzenie wyniosłości międzykłykciowej, nieprawidłową oś kończyny USG – kliknij tutaj aby dowiedzieć się więcej MRI - rezonans magnetyczny – wykonywany najczęściej, gdy RTG i USG nie dają jasnej przyczyny bólu stawu. Badanie krwi - w celu wyeliminowania innych przyczyn dolegliwości, takich jak choroby reumatoidalne, borelioza itd. Jakie są sposoby leczenia choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego? Rozwój ortopedii w ostatnich latach otworzył nowe, spektakularne możliwości leczenia choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego. Coraz częściej udaje nam się opóźnić lub ominąć etap operacji wymiany stawu ( endoprotezy kolana ), poprzez stosowanie nowoczesnych metod, głównie terapii Orthokine® i Czynników Wzrostu ( osocze bogatopłytkowe GPS = PRP – Platelets Rich Plasma ). Metody te wykorzystują naturalne zdolności organizmu do hamowania choroby zwyrodnieniowej i wzmocnienia chrząstki stawowej. Najważniejszym celem leczenia choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego jest łagodzenie bólu i przywrócenie zakresu ruchomości wraz z możliwością poruszania się. Plan leczenia musi być dobrany indywidualnie. Oprócz terapii Orthokine® i Czynników Wzrostu będzie zazwyczaj zawierać kombinację czynności opisanych poniżej. Leczenie zachowawcze (nieoperacyjne) Obniżenie masy ciała. Utrata nawet kilku kilogramów może znacząco zmniejszyć ból kolana. Ćwiczenia. Wzmacnianie i rozciąganie mięśni wokół stawu kolanowego powoduje większą stabilność, prawidłową biomechanikę i zmniejsza ból. Leki przeciwbólowe i leki przeciwzapalne. Na rynku dostępnych jest wiele leków z grupy NLPZ (Niesterydowe Leki PrzeciwZapalne) - na receptę (jak ketoprofen lub diclofenak) oraz dostępnych bez recepty (ibuprofen). Pomagają zmniejszyć stan zapalny i dolegliwości bólowe. Trzeba jednak pamiętać, że nie wolno stosować leków przeciwbólowych więcej niż 10 dni bez konsultacji z lekarzem. Biorąc je dłużej, zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych. Do najważniejszych należą: krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego (żołądek, dwunastnica) – zwłaszcza w USA, gdzie dostępność do leków z grupy NLPZ jest duża, a do lekarzy mniejsza, krwawienia stały się częstą przyczyną zgonów. Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy (niszczenie błony śluzowej żołądka przez kwas solny zawarty w soku żołądkowym) Zapalenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy Obniżenie krzepliwości krwi (możliwość krwawień) Uszkodzenie nerek Uszkodzenie szpiku kostnego Dlatego tak istotne jest stosowanie innych metod, które nie powodują ogólnoustrojowych działań ubocznych. W tym przypadku zaleca się stosowanie terapii Orthokine, która miejscowo blokuje stan zapalny w stawie, bez efektów ubocznych i nie ma żadnych działań niepożądanych. Zastrzyki z kortykosteroidów, tzw. blokada sterydowa do kolana – steroidy działają silnie przeciwzapalnie i niwelują ból. Niestety wywierają bardzo negatywne działania ogólnoustrojowe ( zaburzenia hormonalne, cukrzycę) oraz miejscowe (nieodwracalne uszkodzenie chrząstki stawowej!). Ta forma terapii powinna być więc zarezerwowana tylko dla pacjentów, którzy w krótkim czasie poddadzą się operacji endoprotezy kolana (alloplastyki stawu kolanowego). Alternatywą jest terapia Orthokine, która działa silnie przeciwzapalnie, ale bez efektów ubocznych. Ultrasonografia interwencyjna – ostrzyknięcie rejonów objętych chorobą odpowiednim lekiem, pod kontrolą USG. Wysoko skuteczna forma terapii. Wymaga dużej sprawności i doświadczenia od ortopedy. Dowiedz się więcej o USG interwencyjnym – kliknij tutaj Iniekcje kwasu hialuronowego, tzw. wiskosuplementacja. Kwas hialuronowy podawany w iniekcjach do kolana zwiększa lepkość płynu stawowego, a tym samym jego właściwości smarne. Zmniejszamy tarcie między powierzchniami chrząstek, ból kolana, trzeszczenia i uczucie sztywności, niejednokrotnie poprawiamy także zakres ruchomości. Tabletki z glukozaminą, kolagenem, chondroityną. Badania nie udowodniły ich skuteczności, choć są mocno rozpowszechnione. Maści przeciwzapalne – np. Voltaren, Reparil, Fastum, Ketonal. Stosowane zewnętrznie mogą przynieść czasową poprawę. Ich działanie jest jednak znacznie ograniczone przez słabe przenikanie w głąb stawu przez barierę skóry, tkanki podskórnej, powięzi itd. Lepszą penetrację leku, dzięki liposomalnej strukturze, umożliwiają takie spray'e, jak Diky 4% czy Ketospray forte. Stabilizatory i ortezy stawu kolanowego. Polecane są głównie w uszkodzeniu więzadła krzyżowego przedniego ACL lub innych więzadeł. Pomagają zachować lepszą stabilność kolana, przeciwdziałając tym samym dalszym uszkodzeniom chrząstki i łąkotek. Fizjoterapia. Bardzo istotna część procesu terapeutycznego. Często konieczne są ćwiczenia wzmacniające i rozciągające. Masaże, terapie manualne wykonywane przez doświadczonego rehabilitanta są najważniejsze. Fizykoterapia (np. krioterapia, ultradźwięki, jonoforeza czy prądy TENS) działa wspomagająco. Skuteczna może okazać się także akupunktura, która w Niemczech stosowana jest już w codziennie praktyce szpitalnej. Fizjoterapeuta nauczy cię również sposobów na wzmocnienie siły mięśni i zwiększenie elastyczności stawów w warunkach domowych. Wskaże również, w jaki sposób wykonywać podstawowe czynności codzienne bez obciążania kolan. W swojej praktyce współpracuję na co dzień z wysokiej klasy rehabilitantami. Dzięki wielokierunkowemu, indywidualnie dobranemu podejściu do pacjenta, uzyskujemy dobre wyniki naszej pracy. Leczenie operacyjne Operacja ma zarówno wiele zalet, jak i wad. Przy prawidłowej kwalifikacji do zabiegu (prawidłowa ocena uszkodzonych struktur i ocena możliwości ich naprawy), uzyskujemy szybko znaczną poprawę. Każda operacja niesie jednak ze sobą ryzyko, dlatego jest wykonywana jedynie wówczas, gdy stopień uszkodzenia struktur wewnątrzstawowych jest duży, a zachowawcze formy leczenia nie przynoszą pozytywnego efektu. Najczęściej wykonywane zabiegi w chorobie zwyrodnieniowej kolana to: artroskopia, osteotomia i endoproteza stawu kolanowego. Artroskopia – małoinwazyjny zabieg endoskopowy. Umożliwia bezpieczną naprawę większości struktur wewnątrzstawowych. Z dwóch kilkumilimetrowych nacięć skóry z przodu kolana wprowadzamy podłużną kamerę i narzędzia do wnętrza kolana. Procedura ta jest często wykonywana u sportowców (skomplikowane rekonstrukcje więzadłowe, rekonstrukcje chrząstki, szycie łąkotki) oraz w przypadku stosunkowo młodych pacjentów z początkiem artrozy (na ogół przed 60 rokiem życia). W pierwszym przypadku umożliwiamy powrót do wyczynowego sportu w krótkim czasie, w drugim dajemy szansę na zmniejszenie dolegliwości i odsunięcie w czasie lub ominięcie konieczności wykonania endoprotezy. Osteotomia - procedura przecięcia kości, korekcji osi kończyny i zespoleniu kości. Odciążamy w ten sposób chory przedział kolana, najczęściej przyśrodkowy (to on właśnie najczęściej ulega uszkodzeniu). Osteotomia często jest zalecana, gdy doszło do złamania kości w okolicy kolana (np. złamania bliższego końca kości piszczelowej) i nie zostało ono właściwie wyleczone. Powodzenie takiej operacji jest mocno uzależnione od prawidłowej kwalifikacji pacjenta i prawidłowego przeprowadzenia samego zabiegu. Zaletą jest (czasowe) ominięcie alloplastyki, wadą konieczność długiego unieruchomienia w gipsie, aby umożliwić zrost kostny. Endoproteza stawu stawu kolanowego (alloplastyka, endoprotezoplastyka) - to duży zabieg chirurgiczny, w którym wycinamy końce stawowe kości wg odpowiedniej techniki, a następnie osadzamy na nich metalowe elementy endoprotezy (z tzw. cementem kostnym lub jedynie mechanicznie). Nowe powierzchnie stawowe tworzą tzw. wkładki: polietylenowe, ceramiczne lub metalowe. Wymiana może obejmować jedną część kolana (przedział przyśrodkowy) lub całe kolano. Celem operacji jest przywrócenie większej ruchomości i wyeliminowanie bólu. Tak też się dzieje w większości przypadków. Jest to jednak duży i obciążający zabieg operacyjny, do którego trzeba być dobrze przygotowanym. Powikłania, choć rzadkie, bywają bardzo groźne ( infekcje kostne, obluzowania protezy, powikłania zatorowo-zakrzepowe). Dlatego też alloplastyka stawu kolanowego powinna być zarezerwowana dla osób powyżej 55 roku życia, z ciężką chorobą zwyrodnieniową stawu, u których prawidłowe i intensywne leczenie zachowawcze (w tym terapia Orthokine) nie przyniosło oczekiwanych efektów. Do operacji nie możemy bezpiecznie zakwalifikować osób w mocno podeszłym wieku, z zaawansowaną niewydolnością krążenia lub oddechową, zaburzeniami hormonalnymi (głównie dotyczącymi tarczycy), po udarze mózgu lub z innymi poważnymi schorzeniami internistycznymi. Tym osobom proponujemy intensywne postępowanie zachowawcze. Jednak mimo pewnego ryzyka ogólne wyniki przeprowadzania zabiegów wszczepienia endoprotezy są w ostatnich latach bardzo dobre. Podsumowując, należy podkreślić istotną rolę wczesnej diagnozy i stałego kontaktu z lekarzem ortopedą. Najlepszą alternatywą dla zabiegów operacyjnych pozostaje terapia Orthokine®, leczenie z wykorzystaniem Czynników Wzrostu PRP, wiskosuplementacja oraz indywidualnie dobrana, profesjonalna rehabilitacja. W swojej praktyce monitoruję postępy choroby zwyrodnieniowej i dobieram odpowiednie metody leczenia przy współpracy z wysokiej klasy radiologami, reumatologami oraz rehabilitantami. Zgodnie ze swoją misją, Redakcja dokłada wszelkich starań, aby dostarczać rzetelne treści medyczne poparte najnowszą wiedzą naukową. Dodatkowe oznaczenie "Sprawdzona treść" wskazuje, że dany artykuł został zweryfikowany przez lekarza lub bezpośrednio przez niego napisany. Taka dwustopniowa weryfikacja: dziennikarz medyczny i lekarz pozwala nam na dostarczanie treści najwyższej jakości oraz zgodnych z aktualną wiedzą medyczną. Nasze zaangażowanie w tym zakresie zostało docenione przez Stowarzyszenie Dziennikarze dla Zdrowia, które nadało Redakcji honorowy tytuł Wielkiego Edukatora. Sprawdzona treść data publikacji: 08:16, data aktualizacji: 14:19 Konsultacja merytoryczna: Lek. Paweł Żmuda-Trzebiatowski ten tekst przeczytasz w 9 minut Zwyrodnienia stawów to cena, jaką współczesne społeczeństwa płacą za postęp cywilizacyjny i znaczne wydłużenie życia. Na bóle stawów cierpi 20 proc. mieszkańców Europy, a co trzynasta osoba z tego powodu codziennie sięga po leki przeciwbólowe. Specjaliści szacują, że około 40 proc. zmian zwyrodnieniowych związanych ze starzeniem się organizmu, dotyczy stawów kolanowych. Reszta schorzeń to skutek nadmiernego obciążenia i urazów. Getty Images Potrzebujesz porady? Umów e-wizytę 459 lekarzy teraz online Dlaczego stawy się psują? Pierwsze dolegliwości Czas jest nieubłagany Więzadła nie da się zeszyć Łąkotki – bez nich ani rusz Chrząstkę można odbudować Dolegliwości stawowe to coraz częściej zmartwienie ludzi młodych i aktywnych zawodowo i pragnących uprawiać sport. Niestety, wiele zmian zachodzących w stawach przebiega dyskretnie, bez wyraźnych dolegliwości. A nawet jeśli odczuwamy jakiś dyskomfort, często lekceważymy to i do lekarza trafiamy, gdy uszkodzenia stawu są mocno zaawansowane. Dlaczego stawy się psują? Stawy kolanowe to jedne z bardziej skomplikowanych w naszym organizmie. Ale i takie, które najczęściej ulegają kontuzjom. Nie ma granicy wieku, od której zaczynają się zmiany zwyrodnieniowe w stawach. Choroby zwyrodnieniowe stawów mają różne przyczyny i mogą się rozpocząć w każdym wieku. Zwyrodnienie, czyli zniszczenie stawu może być skutkiem nie leczonych urazów więzadeł, łąkotek. To sprawia, że staw nieprawidłowo pracuje, a więc jego powierzchnie szybciej się ścierają, co prowadzi do degeneracji całego stawu. Z czasem rozwija się choroba zwyrodnieniowa. Ale może się ona pojawić również jako następstwo chorób całego organizmu, ale najczęściej zmiany w stawach prowokują schorzenia reumatyczne i tarczycy. Zmiany zapalne błony maziowej spowodowane zakażeniem bakterią odpowiedzialną za boreliozę lub chlamydiami, bakteriami lub wirusami prowadzą do uszkodzenia chrząstki stawowej, a więc także do zwyrodnienia stawów. Kolejną grupą zwyrodnień są te o nieustalonej przyczynie, czyli idiopatyczne. Powodem zwyrodnień stawów może być też, chociaż zdarza się to bardzo rzadko, niedobór selenu w diecie. Kondycja naszych stawów zależy także od stylu życia, wykonywanej pracy oraz intensywności, z jaką uprawiamy sport. I tak ciężka praca fizyczna, wyczynowe uprawianie sportu prowadzi do szybszego zużywania się stawów. Powszechna w naszym społeczeństwie nadwaga i otyłość to kolejna przyczyna niszczenia stawów. Bardzo często zrzucenie 10-20 zbędnych kilogramów, zmniejsza o 30-40 proc. ryzyko rozwoju choroby zwyrodnieniowej stawów kolanowych. Wsparciem dla stawów jest korzystanie z opasek kompresyjnych. Jest to szczególnie ważne w przypadku stawów kolanowych, które najczęściej ulegają kontuzjom. Już dziś zamów Opaskę kompresyjną na rzepkę i kolano skoczka OS1st PS3. Wspierająco w przypadku zwyrodnienia stawów kolanowych stosuj InflaCell Defense: kurkuma, imbir, boswellia - suplement diety Doctor Life. Pierwsze dolegliwości Postępowanie lecznicze w chorobach zwyrodnieniowych stawów zależy od stopnia ich zniszczenia, oczekiwań pacjenta i przyczyn, które doprowadziły do rozwoju choroby. Jeżeli powodem zmian są choroby całego organizmu, należy je wyleczyć. Gdy przyczyną dolegliwości jest nadwaga, trzeba schudnąć. Niby proste zalecenia, ale nie zawsze łatwe do zrealizowania. Na bóle stawów można stosować okłady z wykorzystaniem Kompresu na kolano Visiomed KINECARE VM-GB6 o specjalnym ergonomicznym kształcie. Przy niewielkich zmianach zwyrodnieniowych stawów kolan, poprawę ich kondycji można osiągnąć rehabilitacją, czyli odpowiednio dobranymi ćwiczeniami mięśni, zabiegami fizykoterapeutycznymi, które zwiększają zakres ruchu w stawie, zmniejszają stan zapalny i poprawiają ukrwienie tkanek. To wszystko sprzyja gojeniu się niewielkich zmian zwyrodnieniowych. Korzystne jest również przyjmowanie różnych preparatów, które mogą powstrzymać rozwój zmian zwyrodnieniowych. Zazwyczaj zaleca się środki zawierające siarczan glukozaminy i chondroityny. Warto zapamiętać, że preparaty te nie regenerują chrząstki stawowej, a jedynie opóźniają postęp zmian. Leki te można kupić bez recepty. Warto również stosować maści i żele na stawy, np. Mazidło topolowe na przeciążenia, które rozgrzewa mięśnie i stawy oraz pomaga im się szybciej zregenerować. Lekarz może zalecić wiskosuplementację, czyli terapię, której celem jest poprawienie jakości płynu stawowego. Podaje się wtedy do stawu preparaty z kwasem hialuronowym, który hamuje postęp zmian zwyrodnieniowych. Zastosowanie takiej kuracji, która trwa zwykle około 3 tygodni, pozwala uzyskać znaczną poprawę zdrowia, zwykle na rok. Preparat działa przeciwzapalnie i nawilżająco na chrząstkę, przez co staw jest sprawniejszy i mniej bolesny. Na niższe ryzyko rozwijania się stanów zapalnych wpływają obecne w diecie substancje, w tym antyoksydanty. Jednym z dodatkowych źródeł przeciwutleniaczy są suplementy diety, np. kapsułki zawierający wyciąg z liści oliwki europejskiej. Czas jest nieubłagany Nie ma skutecznej metody na powstrzymanie zmian zwyrodnieniowych w stawach. Gdy choroba wciąż postępuje, nie pomaga już rehabilitacja czy leki - jedynym wyjściem jest wówczas operacja stawu kolanowego. Jest wiele metod operacyjnych. Gdy uszkodzenie kolana jest niewielkie, przeprowadza się operacje małoinwazyjne, których celem jest oczyszczenie stawu ze zniszczonych fragmentów. Czasem wystarczy operacyjnie zmienić kąt ustawienia kości tworzących staw, aby zniknął ból i nie postępowała dalsza jego degradacja. Po takim zabiegu na kilkanaście lat zapomina się o bolącym kolanie. Najbardziej radykalnym zabiegiem naprawczym stawu kolanowego jest operacyjne ścięcie fragmentów kości tworzących staw i zastąpienie ich metalowymi implantami. Dla osób z dużymi zmianami zwyrodnieniowymi kolan lub po trudnych do leczenia urazach jedynym ratunkiem często bywa wstawienie endoprotezy stawu kolanowego. Zabieg wykonuje się zazwyczaj w przypadku znacznego ograniczenia ruchomości stawu oraz silnego bólu, którego nie można złagodzić lekami, rehabilitacją czy fizykoterapią oraz wtedy, gdy w stawie są ogromne zmiany zwyrodnieniowe. Odczuwasz dolegliwości bólowe? Zamów krem z glukozaminą na mięśnie i stawy lub balsam z korzenia diabelskiego pazura. Możesz też zastosować terapię ciepłem, np. korzystając z Elektrycznej poduszki rozgrzewającej VITAMMY Heat. Więzadła nie da się zeszyć Stabilność kolanom zapewnia system kilkunastu więzadeł (z których najważniejsze to więzadło krzyżowe przednie i tylne, poboczne piszczelowe i strzałkowe). Można je porównać do mało elastycznej taśmy, która łączy kość z kością. Z powodu tej małej elastyczności więzadła często ulegają uszkodzeniu. Wystarczy gwałtowne skręcenie tułowia przy lekko ugiętych kolanach, niezbyt silne uderzenie, aby doszło do poważnej kontuzji. Najbardziej narażone na uszkodzenia jest więzadło krzyżowe. Bez operacji nie da się go naprawić. Zabieg polega na wstawieniu w miejsce uszkodzonego więzadła, przeszczepu ze ścięgna pobranego od pacjenta. Operacja jest skomplikowana i wymaga od chirurga niezwykłej precyzji, bo więzadło krzyżowe ma zaledwie 2-3 cm długości. Rekonstrukcja więzadła jest niezwykle ważna dla przywrócenia prawidłowej funkcji uszkodzonego stawu. Przede wszystkim chodzi o odzyskanie stabilności kolana, ale także o przywrócenie przepływu informacji – sygnałów nerwowych między stawem kolanowym a mózgiem. Więzadło jest jakby okiem, które informuje mózg o ułożeniu stawu. Operacje wykonuje się przy użyciu artroskopu, czyli urządzenia, które przez niewielkie nacięcia w skórze pozwala nie tylko zajrzeć do wnętrza stawu, ale także wprowadzić tam mikronarzędzia i wymienić więzadło. W czasie zabiegu nawierca się kość udową i piszczelową, a następnie w powstałe otwory wprowadza ścięgno. Gdy jest na właściwym miejscu zostaje umocowane najpierw do kości udowej, a po odpowiednim naprężeniu do kości piszczelowej. Użyte podczas zabiegu śruby, po około trzech latach rozkładają się w organizmie, nie czyniąc mu żadnej szkody. Po zabiegu intensywna rehabilitacja trwa około dwóch miesięcy, ale o całkowitej regeneracji kolana można mówić dopiero po pół roku. Ale taki wysiłek się opłaca, bo już po pół roku można wrócić nawet do wyczynowego uprawiania sportu. Łąkotki – bez nich ani rusz Pełnią bardzo ważną rolę w kolanie, ponieważ działają jak amortyzatory. Pochłaniają energię, która działa na staw. A jest to niemała siła, bo podczas chodzenia w kolanie powstaje siła równa ośmiokrotności naszej wagi. W każdym kolanie mamy dwie łąkotki. Są to elastyczne chrząstki, które wyglądem nieco przypominają podkowę. Uszkodzenie łąkotki to najczęstszy uraz kolana. Objawia się ono najczęściej silnym bólem w kolanie lub – w przypadku oderwania się i przemieszczenia fragmentu chrząstki – blokowaniem możliwości poruszania nim. Do uszkodzenia dochodzi zwykle po gwałtownym skręcie kolana, rzadziej zaś po gwałtowynym wyprostowaniu lub zgięciu nogi. O znaczeniu dla prawidłowego funkcjonowania kolan niech świadczy fakt, że łąkotka pochłania 30-40 proc. obciążenia, jakie powstaje podczas stania, a gdy idziemy po schodach aż 75 proc. energii powstającej w kolanie. Jeżeli łąkotka jest uszkodzona, siła powstająca w kolanie działa bezpośrednio na kości tworzące staw. Skutkiem jest szybsze niszczenie chrząstki stawowej. W czasie urazu kolana łakotka może pęknąć lub rozerwać się. Wtedy najlepszym sposobem jej naprawy jest artroskopowe zszycie fragmentów. Jeżeli uraz jest długo nie leczony lub łąkotka jest całkowicie zniszczona można jej fragment lub też całą zastąpić implantem z biomateriału. Najprościej mówiąc, można przyjąć, że jest to rodzaj piankowej konstrukcji (przypomina nieco gąbkę), w która wnikają komórki. Z czasem konstrukcja implantu przerasta tkanką pacjenta, a on sam, po kilku latach, rozpuszcza się. Wtedy już w miejscu implantu istnieje nowa, własna łąkotka. Implant wsuwany jest do stawu „przez dziurkę od klucza, czyli przez artroskop. Wielkość wszczepianego fragmentu musi być dopasowana do rozmiaru ubytku w naturalnej łąkotce. Teraz trzeba go umocować specjalnymi szwami, aby pozostał we właściwym miejscu. W ciągu kilkunastu godzin od operacji do implantu przecieka krew ze stawu kolanowego. Wraz z nią komórki wielopotencjalne, które potrafią zmienić się w komórki tworzące łąkotkę stawową. Po operacji pacjent może szybciej rozpocząć rehabilitację. Najnowszy rodzaj implantu możemy łączyć z innymi technikami operacyjnymi, np. zmianą ustawienia osi kolana (osteotomia) czy rekonstrukcją więzadeł. Po wstawieniu implantu znika ból. Ale o wiele większą korzyścią jest to, że unika się rozwoju choroby zwyrodnieniowej stawu kolana. Zabieg wykonuje się je u pacjentów w każdym wieku. U młodych ludzi można je uznać za złoty standard. Zabieg chroni też przed wstawieniem endoprotezy stawu kolanowego. Przez 4-8 tygodni po zabiegu należy korzystać z kul, aby odciążać staw podczas chodzenia, ale trzeba ćwiczyć, by rehabilitacja stawu postępowała prawidłowo. Chrząstkę można odbudować Do zniszczenia chrząstki stawowej dochodzi nie tylko wskutek procesów zwyrodnieniowych, ale także podczas urazów. Uszkodzenia chrząstki stawowej rzadko zdarzają się same z siebie. Zwykle występują razem z innymi uszkodzeniami kolana. Przyczyną pourazowego zniszczenia chrząstki stawowej są zwykle kontuzje, w czasie których na staw kolanowy działała ogromna siła lub znaczne przeciążenie. Jeżeli uszkodzeniu uległa niewielka powierzchnia chrząstki stawowej, skuteczną metodą jej naprawienia jest zabieg, który polega na nawierceniu w kości znajdującej się pod zniszczona chrząstka maleńkich otworków. Z wyciekającej z dziurek krwi tworzy się blizna, która z powodzeniem zastępuje zniszczoną chrząstkę. Blizna kształtuje się przez 6 do 12 miesięcy. Jeżeli taka metoda jest nieskuteczna lub gdy uszkodzenie jest bardzo rozległe, można zastosować przeszczep chondrocytów. Od pacjenta pobiera się fragment chrząstki stawowej o wielkości dwóch łebków zapałki. Następnie w specjalnych warunkach laboratoryjnych są one namnażane. Gdy uzyska się odpowiednią ilość komórek, przenosi się je na biomateriał kolagenowy. Tak przygotowana chrząstkę wszczepia się do kolana. Tu komórki dalej się namnażają i z czasem całkowicie wypełniają ubytek chrząstki. To niezwykle polecana metoda leczenia zniszczonej chrząstki stawowej. Jej skuteczność ocenia się na ponad 90 proc. Ale na odbudowanie dojrzałej chrząstki potrzeba sporo czasu. Dzieje się tak dlatego, że przygotowane do laboratoryjnego namnażania komórki chrząstki stawowej muszą jakby cofnąć się w rozwoju. Można powiedzieć, że stają się komórkowymi noworodkami. Wszczepiana chrząstka ma konsystencję żelu, czyli jest w takiej postaci, jaka występuje w stawach noworodków. Aby chrząstka dojrzała i stwardniała potrzeba około roku. To oczywiście nie skazuje osób operowanych tą metodą na bezruch, ale do pełnej aktywności można wrócić po roku. Niestety, zabiegi przeszczepiania chrząstki nie są refundowane przez NFZ. zdrowie zwyrodnienia stawów kolanowych Dzika róża - naturalny sposób na bóle i zwyrodnienia stawów Owoce dzikiej róży to nie tylko doskonały lek na poprawę odporności czy przeziębienie. Badania naukowe dowiodły, że proszek z owoców tej rośliny działa... Endoproteza stawu kolanowego - rodzaje, następstwa wszczepienia, rehabilitacja Jarosław Kaczyński przeszedł zabieg wszczepienia endoprotezy stawu kolanowego. Jak podaje Polsat News, prezesa PiS czeka teraz rehabilitacja. Na czym polega ten... Gonartoza, czyli zwyrodnienie stawu kolanowego. Przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie Gonartoza czyli zwyrodnienie stawu kolanowego w początkowej fazie rozwoju nie jest odczuwalne. Ból pojawia się, kiedy zwyrodnienie jest w zaawansowanym stadium.... Anna Krzpiet Artroza - przyczyny, objawy, leczenie. Działanie leków miejscowych na zwyrodnienia stawów Artroza to choroba zwyrodnieniowa, która atakuje stawy. Niszczy ona głównie chrząstki stawowe. Doprowadza do pojawienia się zmian w samej budowie tkanki kostnej,... Zwyrodnienie plamki jedną z najczęstszych przyczyn ślepoty dorosłych Związane z wiekiem zwyrodnienie plamki jest częstą przyczyną ślepoty u dorosłych na świecie – szacuje się, że choruje 25 mln ludzi. Wobec ograniczonych możliwości... Niedożywienie w dzieciństwie grozi zwyrodnieniem stawów w przyszłości Niedożywienie w dzieciństwie zwiększa ryzyko choroby zwyrodnieniowej stawów - wynika z badań prowadzonych przez 50 lat na łosiach. Artykuł na ten temat publikuje... PAP Piascledine 300 - lek na zwyrodnienie stawów kolanowych. Jak szybko działa? Piascledine 300 to preparat w kapsułkach zawierający 300 g niezmydlających się frakcji oleju awokado oraz oleju sojowego. Lek stosowany jest w leczeniu objawowym... Marlena Kostyńska Zwyrodnienie stawów biodrowych Zwyrodnienie stawów biodrowych występuje zwykle – zwłaszcza w początkowym okresie – jednostronnie. Predysponuje do jego rozwoju pierwotnie nieprawidłowa budowa... Kazimierz Janicki Rogówka oka. Zapalenia i zwyrodnienia rogówki Rogówka jest bogato unerwiona czuciowo, dlatego jej choroby łączą się z bolesnością. Przyczyną zmian zapalnych rogówki mogą być bakterie, wirusy lub grzyby. Helena Żygulska-Mach Zapalenia i zwyrodnienia siatkówki Rozmaite czynniki chorobotwórcze (bakterie, wirusy, pasożyty, toksyny) mogą dostać się z krwią do siatkówki i przylegającej do niej naczyniówki. Rozwija się wtedy... Helena Żygulska-Mach „Zmiany zwyrodnieniowe są nieodwracalne, ponieważ chrząstki stawowej nie da się naprawić”. To zdanie za czasów studenckich (porządne kilka lat temu) słyszałem praktycznie na każdym wykładzie dotyczącym uszkodzeń struktury powierzchni stawowych. Przeświadczenie, iż w przypadku pojawienia się zmian zwyrodnieniowych prędzej czy późnej jesteśmy skazani na życie w ciągłym bólu lub endoprotezę nie było niczym przyjemnym ani dla mnie jako młodego fizjoterapeuty, ani potencjalnego pacjenta Obserwując niesamowicie dynamiczny rozwój medycyny wierzyłem jednak, że w końcu pojawią się na polskim rynku metody, które będą w stanie zahamować rozwój rozpoczętych już zniszczeń w stawie, a nawet odbudowę uszkodzonej chrząstki (innych stawów również). I pojawiły się. Nie dość, że szybciej niż myślałem to jeszcze ich skuteczność przewyższa moje wcześniejsze oczekiwania. Jest ich kilka, więc w tym wpisie postanowiłem przedstawić najważniejsze (najskuteczniejsze) z nich dotyczące stawu kolanowego. Zacznijmy jednak od początku. Skąd się biorą zmiany zwyrodnieniowe stawu kolanowego? Czynników wywołujących uszkodzenie chrząstki stawowej, a w dalszym skutku również zmiany zwyrodnieniowe jest całe mnóstwo i nie na wszystkie z nich mamy wpływ. Znalezienie głównej przyczyny problemu jest kluczowym elementem w wyborze metody prewencji lub leczenia powstałych zmian. Osobiście czynniki te podzieliłbym na: 1. Biomechaniczne Są to głównie wrodzone lub nabyte zmiany osi ustawienia i budowy kończyny dolnej, na przykład dysplazja stawu rzepkowo – udowego, szpotawość lub koślawość stawu kolanowego, boczne przyparcie rzepki itp. 2. Urazowe Uszkodzenia na tle traumatycznym zazwyczaj mają miejsce nagle i często wiążą się również z urazami innych struktur kolana. Jednakże taki epizod to dopiero początek problemów. Niewyleczony, miejscowy ubytek chrząstki o wielkości około jednego centymetra w ciągu 14 lat potrafi doprowadzić do znacznych zmian zwyrodnieniowych i przymusu endorotezoplastyki całego stawu kolanowego. Lepiej nie bagatelizować takiej sytuacji i działać szybko. Możliwości ochrony chrząstki stawowej Grupa pacjentów obarczona ryzykiem powstawania zmian zwyrodnieniowych kolana z powodu nieprawidłowej biomechaniki kolana jest niestety w trudnej sytuacji. Nie dość, że muszą się zmagać ze skutkami nieprawidłowego ustawienia stawu w postaci uszkodzeń chrząstki, to jeszcze muszą znaleźć i usunąć przyczynę tych zmian, czyli poprawić pracę kończyny dolnej. W przypadku dysplazji stawu rzepkowo – udowego podstawowym leczeniem jest fizjoterapia, nakierowana na ustabilizowanie rzepki poprzez wzmocnienie mięśnia czworogłowego i ćwiczenia stabilizacyjne (patrz „jak uchronić kolano przed urazem). Jeśli podobne zabiegi nie przynoszą rezultatu konieczna jest rekonstrukcja stawu rzepkowo – udowego, zwana trocheoplastyką. Zabieg mocno inwazyjny, rzadko spotykany, ale dający bardzo dobre rezultaty jeśli chodzi o ochronę chrząstki (więcej o dysplazji napiszę wkrótce). Znaczna zmiana osi stawu kolanowego jest natomiast dość trudna (a często w ogóle niemożliwa) do skorygowania poprzez fizjoterapię i powinna być leczona chirurgicznie. Głównymi zabiegami w tym przypadku są różnego rodzaju osteotomie, polegające na przecięciu kości i skorygowaniu jej ustawienia. Takie postępowanie powoduje równomierne obciążenie powierzchni stawowych kolana, co skutkuje dłuższą żywotnością chrząstki. W przypadku niewielkie szpotawości kolana znakomitym sposobem prewencji zmian zwyrodnieniowych po przyśrodkowej stronie stawu kolanowego jest wszczepienie implantu typu Atlas. Jest to swego rodzaju sprężyna odciążająca przyśrodkowy przedział kolana i dająca możliwość regeneracji struktur tego stawu (więcej o metodzie Atlas prezentowałem TUTAJ). Oczywiście istnieją również nieinwazyjne metody ochrony chrząstki, takie jak mało skuteczna suplementacja środkami farmakologicznymi na bazie glukozaminy czy wstrzykiwanie kwasu hialuronowego. Zdecydowanie są to metody pomocy doraźnej, które nie do końca chronią, a raczej spowalniają postępowanie zmian zwyrodnieniowych kolana. Możliwości odbudowy chrząstki stawowej Kiedyś niemożliwa odbudowa komórek chrzęstnych w dzisiejszych czasach jest postępowaniem stosowanym masowo u pacjentów z wczesnymi zmianami o typie chondromalacji oraz z ubytkami chrząstki. Aktualnie najskuteczniejszym sposobem zaopatrzenia takich ubytków jest wszczepienie biomateriału (membrany) typu Hyalofast. Zabieg ten łączony jest z metodą mikrozłamań kości lub ostrzykiwania mezanchymalnymi komórkami macierzystymi, będącymi swoistym podłożem do tworzenia nowych komórek chrzęstnych na wspomnianej membranie Hyalofast. Prościej mówiąc cała metoda polega na „zaklejeniu” dziury w chrząstce specjalną membraną o strukturze podobnej do gąbki, która dzięki komórkom macierzystym z mikrozłamań lub z ostrzyknięcia zewnętrznego zaczyna być zastępowana przez komórki podobne do naturalnej chrząstki. Wspomniana wcześniej dziura zarasta, a nowa tkanka jest nadzwyczaj wytrzymała na obciążenia, co chroni kolano przed dalszymi zmianami zwyrodnieniowymi. Izolowane ostrzyknięcie stawu kolanowego komórkami macierzystymi pobranymi z tkanki tłuszczowej (metoda Lipogems) również jest sprawdzoną metodą „odżywienia” i regeneracji powierzchni stawowej. Jej ogromną zaletą jest mała inwazyjność (brak przymusu wykonania artoskopii stawu), jednak w porównaniu do metody Hyalofast nie jest tak specyficzna i stosowana stricte miejscowo w okolicę uszkodzenia chrząstki stawowej. Trzeba również wspomnieć, iż metoda Lipogems stosowana jest w różnego rodzaju uszkodzeniach struktur całego układu kostno – stawowego, a nie tylko ubytkach tkanki chrzęstnej. Szczegółowe informacje na temat tych metod można znaleźć na świetnym blogu Doktora Konrada Słynarskiego. Serdecznie polecam zajrzeć TUTAJ. Podsumowanie Aktualnie zmiany zwyrodnieniowe stawu kolanowego nie mrożą już krwi w żyłach pacjentów obarczonych tą chorobą. Nowoczesna medycyna coraz lepiej sobie z nią radzi, a wczesne wykrycie ubytków chrząstki stawowej pozwala na ich skuteczne zaopatrzenie i prewencję kolejnych uszkodzeń. Oczywiście czas gra tu kluczową rolę, dlatego też po raz kolejny trzeba przypomnieć, że hasłem kluczem w przypadku powstawania zmian zwyrodnieniowych jest PROFILAKTYKA. z Zwyrodnienie stawów to przewlekła choroba układu ruchu, która dotyka milionów ludzi na całym świecie. Występuje w momencie, gdy pełniąca ochronę kości chrząstka stawowa uszkadza się, a organizm nie jest w stanie samoistnie naprawić tych uszkodzeń. Choroba zwyrodnieniowa może dotyczyć każdego stawu w naszym organizmie, jednak najczęściej dotyczy: kolana, biodra oraz stawów rąk. Zwyrodnienie stawów – objawy Choroba zwyrodnieniowa stawów rozwija się w wyniku zaburzeń chrząstki stawowej, której zadaniem jest amortyzacja ruchów stawu i umożliwienie sprawnego przesuwania się powierzchni stawowych względem siebie. Z czasem uszkodzeniu ulegają także inne struktury – kość podchrzęstna, torebka stawowa, otaczające staw więzadła, ścięgna oraz mięśnie. Skutkiem tego są dolegliwości bólowe, które zwiększają się po okresie spoczynku oraz dłuższym używaniu stawu, bolesność, sztywność stawów (najbardziej odczuwalne rano i po okresie unieruchomienia), ograniczenie ruchomości stawu, uczucie przeskakiwania oraz zwiększanie czy zmiana obrysów stawu. Ból stawów występuje także w nocy, prowadząc do bezsenności. Choroba zwyrodnieniowa stawów prowadzi do pogorszenia jakości życia i niepełnosprawności. Najczęściej lokalizuje się w stawach kolanowych, biodrowych oraz ramiennych. Objawy choroby zwyrodnieniowej stawów mogą dotyczyć jednego lub kilku stawów jednocześnie. Zwyrodnienie stawów – przyczyny Przyczyny zwyrodnienia stawów oraz bezpośredni czynnik wywołujący chorobę zwyrodnieniową stawów zazwyczaj nie są znane, chociaż istnieje kilka teorii, które próbują wytłumaczyć powody powstania tej jednostki chorobowej. Do przyczyn choroby zwyrodnieniowej stawów, poza czynnikami genetycznymi, zaliczamy: choroby wieku dziecięcego, jak np. dysplazja stawu biodrowego, wcześniejsze urazy, a w grupie osób ze zwiększonym ryzykiem są osoby w podeszłym wieku, ponieważ zmiany zwyrodnieniowe zwiększają się w ramach upływu lat. Częściej ten problem dotyka kobiet, choć nie jesteśmy w stanie wytłumaczyć dlaczego tak się dzieje, a także osób otyłych oraz unikających systematycznej aktywności fizycznej. Stąd tak ważne jest utrzymanie prawidłowej masy ciała. Etiologicznie możemy wyróżnić artrozę pierwotną i wtórną. - Pierwotna artroza – (idiopatyczna o nieznanej etiologii), w której nieznana jest przyczyna powstania choroby zwyrodnieniowej stawów. - Wtórna artroza – postać rozwijająca się w wyniku ściśle określonego wrodzonego lub nabytego zaburzenia budowy lub funkcji elementów stawu. Przyczyny postaci wtórej: uszkodzenie aparatu torebkowo-więzadłowego oraz złamania, wady w budowie powierzchni stawowych, choroby zapalne jałowe martwice oraz złuszczenie młodzieńcze głowy kości udowej. Zwyrodnienie stawów – kiedy udać się do lekarza? Z lekarzem powinniśmy skontaktować się wówczas, gdy ból stawów lub uczucie sztywności jest odczuwalne od dłuższego czasu i nie możemy sobie z nim poradzić. Im szybciej zgłosimy się do specjalisty, tym krótszy będzie okres uczucia dyskomfortu i bólu. Współczesna medycyna potrafi skutecznie leczyć zwyrodnienia stawów, niezależnie od tego, czy jest to zwyrodnienie stawu kolanowego, czy biodrowego. Zwyrodnienie stawów – diagnostyka W przypadku zwyrodnienia stawów badaniem podstawowym jest zdjęcie rentgenowskie w projekcjach AP i LAT z ewentualnymi dodatkowymi projekcjami w zależności od zajętej okolicy. RTG dostarcza niezbędnych informacji o budowie stawu, o symetrii szpary stawowej, sklerotyzacji podchrzęstnej, obecności lub braku osteofitów, co jest niezwykle istotne w różnicowaniu OA z RZS, torbiele kostne, geody. Do obrazowania wczesnych postaci choroby zwyrodnieniowej stawów służy nam badanie NMR lub artroskopia. Ta ostatnia nie jest traktowana jako procedura stricte diagnostyczna. Zawsze należy ją rozpatrywać w kategorii procedury operacyjnej, która oprócz niewątpliwych walorów diagnostycznych ma wielkie możliwości naprawcze. Jak leczyć chorobę zwyrodnieniową stawów? Zwyrodnienie stawów rozpoczyna się od leczenia zachowawczego, które obejmuje postępowanie przeciwbólowe, przeciwzapalne oraz utrzymanie możliwie dużego zakresu ruchów. Do leków pierwszego rzutu zaliczamy leki przeciwbólowe z grupy paracetamolu, pozwalające ograniczyć nieprzyjemne objawy chorobowe, a co za tym idzie – zwiększyć funkcje pacjenta. Leczenie farmakologiczne, poza lekami przeciwbólowymi, musi być wsparte terapią fizykalną pod postacią systematycznej aktywności ruchowej, pozwalającej poprawić siłę i elastyczność mięśni wokół chorych stawów. Daje to także możliwość zwiększenia zakresu ruchu oraz zmniejsza ból. Jeżeli zmiany choroby zwyrodnieniowej stawów są zaawansowane, musimy niejednokrotnie skłaniać się ku iniekcjom dostawowym z preparatów kwasu hialuronowego. W dzisiejszych czasach dostępne preparaty medycyny regeneracyjnej – pod postacią komórek macierzystych – dają szansę na zatrzymanie procesu chorobowego i poprawę stanu pacjenta. Jest to niezwykłe, ponieważ dotychczasowe leczenie ograniczało się jedynie do leczenia paliatywnego i nie miało wpływu na proces zwyrodnienia. Dostępna w naszej klinice terapia komórkami macierzystymi daje bardzo dobre rezultaty w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów. W przypadkach, gdy powyższe leczenie zawodzi, a zmiany związane ze zwyrodnieniem stawów są bardzo zaawansowane, leczeniem ostatecznym może się okazać endoprotezoplastyka stawu, czyli wszczepienie sztucznego stawu. Leczenie operacyjne zwyrodnienia stawów Celem zabiegu jest przede wszystkim uwolnienie pacjenta od bólu oraz poprawa funkcji stawu. Gama możliwych do zaproponowania technik operacyjnych obejmuje: osteotomie okołostawowe, synowektomie, mozaikoplastyki, przeszczepy chrząstki, alloplastyki stawów, artrodezy stawów. Nowymi metodami są przeszczepy chrzęstno-kostne, autologiczne przeszczepy chrząstki, hodowle chondrocytów oraz inżynieria tkankowa. Najczęściej wykonywaną operacją jest alloplastyka stawu. Choroba zwyrodnieniowa stawów bardzo często dotyka stawu kolanowego. W dużej części są to kobiety po 50 roku życia. Zwykle objawia się postępującym przykurczem zgięciowym oraz szpotawym wygięciem stawu. W leczeniu tej postaci artrozy szczególne miejsce znalazła wysoka osteotomia kości piszczelowej. Wskazana jest u osób młodych, bez patologii naczyniowej, bez otyłości, z dolegliwościami zlokalizowanymi w jednym przedziale. Alloplastyka stawów kolanowych polegająca na częściowej lub całkowitej wymianie zmienionych zwyrodnieniowo elementów stawu kolanowego. W klinice Rehasport wykonywane są endoprotezy jednoprzedziałowe – zabieg polegający na wymianie jednego segmentu stawu objętego chorobą zwyrodnieniową stawów. Zabieg zdecydowanie mniej inwazyjny od całkowitej alloplastyki jednak posiadający szereg wykluczeń dlatego decyzja o jego wykonaniu musi być oparta o wnikliwe badania przedoperacyjne. Korzyścią jest szybsza rekonwalescencja oraz mniejsza inwazyjność zabiegu. Najczęściej zgłaszający się do kliniki Rehasport pacjenci mają uogólnioną postać choroby zwyrodnieniowej. Wówczas pacjenci kwalifikowani są do alloplastyki dwuprzedziałowej. Oprócz endoprotez anatomicznych, które w możliwie jak najdokładniejszy sposób odwzorowują biomechanikę kolana mamy także możliwość zaplanowania zabiegu z zastosowaniem spersonalizowanego instrumentarium przygotowanego specjalnie dla operowanego pacjenta. Wówczas w oparciu o badania przedoperacyjne wytwarzane są dedykowane bloczki do opracowania końców stawowych kości udowej i piszczelowej dzięki czemu mamy pewność, iż zastosowany implant najlepiej odwzorowuje anatomię operowanego stawu. Czytaj więcej o endoprotezoplastyce stawu kolanowego. Staw biodrowy jest drugą pod względem częstości lokalizacją, którą zajmuje choroba zwyrodnieniowa stawów. Objawia się ograniczeniem głównie rotacji wewnętrznej, a wraz z postępem choroby w pozostałych zakresach. Najczęściej jednak przyczyną kontaktu z lekarzem jest ból, który początkowo może promieniować do stawu kolanowego, co przy niedokładnym badaniu przedmiotowym może opóźnić postawienie ostatecznego rozpoznania. Alloplastyka przynosi bardzo wysoki odsetek powodzeń. Zabieg operacyjny polega na wymianie stawu biodrowego i zastąpieniu go metalowymi implantami. Kwalifikacja do zabiegu odbywa się w oparciu o szczegółowy wywiad zebrany od pacjenta. Klinika Rehasport dysponuje szerokim wachlarzem możliwego doboru implantów, które najbardziej będą odpowiadał oczekiwaniom pacjenta. Ścisła współpraca z firmami produkującymi implanty zapewnia pełen dostęp do najnowszych i najbardziej zaawansowanych technologii dzięki czemu każdego pacjenta ze wskazaniami do alloplastyki stawu biodrowego można właściwie zakwalifikować i leczyć operacyjnie w Rehasport. Czytaj więcej o endoprotezoplastyce stawu biodrowego. Coraz doskonalsze techniki chirurgiczne w tym miniinwazyjne oraz implanty poparte bardzo obiecującymi odległymi obserwacjami uprawniają do szerokiego stawiania wskazań do endoprotezoplastyki w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów. Zwyrodnienie stawów leczone jest w Rehasport na każdym etapie choroby. Rehasport, to klinika ortopedyczna, której jakość opieki potwierdzona jest certyfikatem FIFA Medical Center of Exellence. Dzięki doświadczeniu specjalistów oraz wypracowaniu unikalnych metod leczenia, w fachowy sposób prowadzimy Pacjentów po urazach, wypadkach, chorobach zwyrodnieniowych, wadach postawy i wielu innych. Ścisła komunikacja lekarza, fizjoterapeuty i zespołów diagnostycznych pozwala na postawienie precyzyjnej diagnozy oraz kompleksową opiekę. Sprawdź listę specjalistów w wybranej placówce: Poznań Szpital w Poznaniu Gdańsk Konin Teraz jesteśmy także w Warszawie! Ortopeda Warszawa Fizjoterapia Warszawa Rehabilitacja Warszawa

zwyrodnienie stawu kolanowego leczenie forum